karny kodeks

Zmiana Konstytucji następuje w drodze ustawy uchwalonej w jednakowym brzmieniu przez Sejm i następnie w terminie nie dłuższym niż 60 dni przez Senat. Pierwsze czytanie projektu ustawy o zmianie Konstytucji może odbyć się nie wcześniej niż trzydziestego dnia od dnia przedłożenia Sejmowi projektu ustawy. Ustawę o zmianie Konstytucji uchwala Sejm większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów oraz Senat bezwzględną większością głosów

Przedstawiony wyżej tryb postępowania ustawodawczego nie ma zastosowania do tzw. ustaw szczególnych do których niewątpliwie zaliczyć można: a)ustawę o zmianie Konstytucji, b)ustawę wyrażającą zgodę na ratyfikację umowy międzynarodowej przekazującej organizacji lub organowi międzynarodowemu kompetencje organu władzy państwowej w niektórych sprawach, c) ustawę budżetową.

Po zakończeniu postępowania w Senacie Marszałek Sejmu przedstawia uchwaloną ustawę do podpisu Prezydentowi. Podpisywanie ustaw przez głowę państwa należy do rozwiązań tradycyjnych. Podpisanie ustawy określa się mianem promulgacji, łącząc z tą czynnością szereg skutków prawnych. Utrzymanie kompetencji promulgacyjnych przez głowę państwa jest o tyle logiczne, że w wielu krajach prezydent lub monarcha dysponuje prawem weta wobec ustawy. Weto może mieć charakter absolutny i od razu powodować nie dojście ustawy do skutku. Weto może też mieć charakter względny i może zostać odrzucone przez parlament.

Konstytucja przewiduje, że prezydent podpisuje ustawę w terminie 21 dni od dnia jej przedstawienia przez Marszałka Sejmu. Termin ten ulega skróceniu do 7 dni w odniesieniu do ustawy budżetowej i ustawy o prowizorium budżetowym oraz w odniesieniu do ustaw, które zostały uchwalone w trybie pilnym. Podpisanie ustawy jest obowiązkiem prezydenta. Dotyczy on zawsze całej ustawy.

Rozpatrzenie ustawy przez Senat jest koniecznym etapem postępowania ustawodawczego, ale trzeba podkreślić, że Senat nie pełni roli równouprawnionego partnera pierwszej izby. Tylko bowiem w odniesieniu do zmiany konstytucji zawsze konieczna jest zgoda Senatu na przyjęcie tekstu uchwalonego przez Sejm, we wszystkich pozostałych wypadkach Sejm może odrzucić propozycje Senatu.

Dodatkowo prace Senatu są poddane ścisłym ramom czasowym: w odniesieniu do ustaw zwykłych termin dla zajęcia stanowiska przez Senat wynosi 30 dni od przekazania mu ustawy uchwalonej przez Sejm; nieco inne terminy odnoszą się do ustawy budżetowej i do ustaw pilnych. Jeżeli w tym terminie senat nie podejmie żadnej uchwały, to ustawę uznaje się za przyjętą w brzmieniu uchwalonym przez Sejm, a Marszałek Sejmu przekazuje je do podpisu prezydentowi.

Projekty ustaw (uchwał) kieruje się do właściwych komisji. Komisje, do których skierowany został do rozpatrzenia projekt, obradują nad nim wspólnie; komisje te mogą zwrócić się do innych komisji sejmowych o wyrażenie opinii o projekcie lub jego części. Komisje, na wniosek prezydiów, ustalają tok prac nad projektem. Do szczegółowego rozpatrzenia projektu komisje mogą powołać podkomisję.

Podkomisja przedstawia komisjom sprawozdanie o rozpatrzonym projekcie. Przy rozpatrywaniu projektów ustaw (uchwał) komisje i podkomisja biorą pod uwagę opinie przedstawione przez inne komisje sejmowe i posłów; komisje i podkomisja mogą wysłuchiwać także opinii zaproszonych ekspertów.

Projekty ustaw i uchwał, co do których istnieje wątpliwość, czy nie są sprzeczne z prawem, Marszałek Sejmu, po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu, może skierować celem wyrażenia opinii do Komisji Ustawodawczej, która może większością 3/5 głosów zaopiniować projekt jako niedopuszczalny.

Marszałek Sejmu po otrzymaniu projektu ustawy, z wyjątkiem projektów wnoszonych przez Prezydenta oraz Radę Ministrów, przed skierowaniem projektu do pierwszego czytania zarządza sporządzenie przez ekspertów Kancelarii Sejmu opinii w sprawie zgodności wniesionego projektu z prawem Unii Europejskiej.

Wykonaniem inicjatywy ustawodawczej jest oficjalne złożenie przez uprawniony organ gotowego projektu ustawy ,w formie pisemnej do tzw. „laski marszałkowskiej”.

Projekty ustaw i uchwał składa się w formie pisemnej na ręce Marszałka Sejmu; wnosząc projekt wnioskodawca wskazuje swego przedstawiciela upoważnionego do reprezentowania go w pracach nad tym projektem.

Przedłożenie Sejmowi projektu ustawy przez upoważniony do tego podmiot rozpoczyna kolejny etap postępowania ustawodawczego, mający doprowadzić do uchwalenia (ustanowienia) bądź odrzucenia ustawy. By projekt mógł stać się przedmiotem prac Sejmu (i jego organów) inicjatywie ustawodawczej należy „nadać bieg” w trybie i formie przewidzianej regulaminem. Prawo „nadania biegu inicjatywom ustawodawczym” należy do Marszałka Sejmu, do niego też należy wstępna kontrola projektu. Jeżeli projekt nie odpowiada wymogom formalnym, Marszałek Sejmu może zwrócić go wnioskodawcy. Może także, po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu, skierować projekt, co do którego istnieje wątpliwość dotyczące jego zgodności z prawem, do Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, celem wyrażenia opinii. Komisja większością 3\5 głosów może zaopiniować projekt jako niedopuszczalny.

Funkcja ustawodawcza stanowi podstawową przesłankę określania roli parlamentu jako organu władzy ustawodawczej i polega na stosowaniu aktów prawnych o szczególnej mocy prawnej, najwyższej w systemie prawa wewnętrznego. Funkcję tę parlament sprawuje na zasadzie wyłączności. Oznacza to, iż:

1. żaden inny organ państwowy nie może stanowić aktów o randze ustawy, chyba że konstytucja dopuszcza to w sposób wyraźny,

2. kompetencje prawodawcze innych organów państwowych muszą mieć charakter podporządkowany, muszą być traktowane jako wyjątek i poddawane interpretacji zwężającej.

Regulaminy Sejmu i Senatu do podejmowania uchwał wymagają większości co najmniej połowy ogólnej liczby posłów lub senatorów. Podstawą do stwierdzenia quorum jest liczba obecności, którą obowiązani są podpisać wszyscy obecni posłowie lub senatorowie, a także osoby, których obecność na posiedzeniu jest wymagana.

Rozwój techniki spowodował, że obecnie głosowanie następuje przy użyciu aparatury elektronicznej. SENAT: Jednoczesne naciśniecie przyciska aparatury i podniesienie ręki – głosowanie jawne. Naciśnięcie przycisku aparatury w chwili wywołania jego nazwiska – głosowania imienne (na wniosek Marszałka Senatu lub 20 senatorów) W sprawach personalnych stosuje się głosowanie tajne i odbywają się one przy użyciu opieczętowanych kart do głosowania. Wyjątek – głosowanie dotyczące składu personalnego komisji senackich.

Przedmiotem obrad izby może być każda sprawa, która należy do jej właściwości. Każde rozpatrywanie przez Sejm lub Senat sprawy przechodzi przez 3 etapy: a) wywołanie sprawy przez Marszałka; b) przeprowadzenie dyskusji; c) podjęcie decyzji w wyniku głosowania. W zasadzie każda sprawa, która została rozpoczęta na danym posiedzeniu, powinna być na nim rozpatrzona.

Obradami izby kieruje Marszałek lub wyznaczeni przez niego wicemarszałkowie, przy pomocy dwóch sekretarzy, których zadaniem jest pełnienie funkcji pomocniczych.

Komisje sejmowe są wewnętrznymi, pomocniczymi organami Sejmu. Ich zadaniem jest rozpoznawanie i przygotowywanie spraw stanowiących przedmiot prac Sejmu, wyrażanie opinii w sprawach przekazanych im przez plenum Sejmu, przez Marszałka albo Prezydium oraz pomaganie Sejmowi w jego działalności kontrolnej. Sejm powołuje na okres swojej kadencji 25 komisji stałych oraz może powołać komisje nadzwyczajne, a także komisje śledcze do zbadania określonej sprawy.

Sejm i Senat obradują na posiedzeniach.

POSIEDZENIE SEJMU- plenarne zebranie ogółu posłów odbywające się w terminach ustalonych przez Prezydium Sejmu lub uchwałę sejmu. Sejm i senat obradują na posiedzeniach, są to zebrania posłów pod przewodnictwem M. Sejmu. Ich celem jest rozpatrzenie spraw będących przedmiotem porządku obrad i objętych jednym porządkiem dziennym. Ustala go M. Sejmu po wysłuchaniu opinii Konwentu Seniorów. W razie niewyczerpania porządku dziennego jednego dnia posiedzenie może zostać przełożone na następny dzień. Posiedzenia są jawne, ale na wniosek Prezydium lub 30 posłów można utajnić.

Organizację wewnętrzną i porządek prac Sejmu oraz tryb powoływania i działalności jego organów, jak też sposób wykonywania konstytucyjnych i ustawowych obowiązków organów państwowych wobec Sejmu określa regulamin Sejmu uchwalony przez Sejm.

Treścią regulaminu jest jednak przede wszystkim określenie trybu pracy izby. Przy wielu zbieżnych rozwiązaniach obu regulaminów, odmienności i szczegółowe różnice wynikają (poza kompetencjami) z wielkości obu izb.

Odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu ponoszą również posłowie i senatorowie w zakresie: zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z osiąganiem korzyści z majątku Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego ani nabywać tego majątku.

Od dnia ogłoszenia wyników wyborów do dnia wygaśnięcia mandatu poseł nie może być pociągnięty bez zgody Sejmu do odpowiedzialności karnej.